Gefeliciteerd vriend!
De vraag die ik mijzelf regelmatig stel is of de technologische vooruitgang die wij de afgelopen jaren hebben meegemaakt, wel in de categorie ‘Vooruitgang’ geplaatst kan worden. Je zou zeggen van wel. Waarom noemen we het anders technologische vooruitgang?!
Wat ik eigenlijk met die vraag probeer te achterhalen is of we er als mens wel echt op vooruitgaan. Veel mensen beweren of durven te beweren dat dat het geval is. Maar is dat wel juist? Of willen we alleen de voordelen zien en kijken we niet naar de eventuele nadelen die wellicht in de toekomst op de loer liggen. Het zou zomaar kunnen…
Maar als je met een dergelijke stelling of vraag komt, moet je natuurlijk wel met goede voorbeelden komen. Met een onderbouwing. Dat ga ik zeker proberen. Laat ik beginnen met één voorbeeld: social media. Online platformen als Facebook en Twitter zijn er voor gemaakt om mensen met elkaar in contact te laten komen en blijven. Zoals de naam doet vermoeden zou het om sociale media moeten gaan. Maar worden we er wel socialer op of vervagen onze relaties met familie, vrienden en kennissen steeds verder en worden we steeds oppervlakkiger? Tuurlijk, het aantal contactmomenten wordt verhoogd maar hoe vaak zien we elkaar nog? En hoe goed kennen we elkaar nou echt? Want als je sommige profielen op Facebook mag geloven hebben sommige mensen ruim 500 vrienden…
Met één simpel voorbeeld is aan te geven dat we niet socialer worden, maar dat deze technologische ontwikkelingen ons alleen maar onpersoonlijker maken. Een aantal weken geleden heb ik mijn geboortedatum op mijn Facebookprofiel aangepast. De door mijzelf gekozen nieuwe geboortedatum was gesteld op 12 mei. Ik heb vandaag het aantal felicitaties op mijn profiel geteld. Om precies te zijn hebben 31 ‘vrienden’ mij gister gefeliciteerd met mijn fictieve verjaardag…
Sociaal of asociaal? Vooruitgang of juist niet? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat we zo afhankelijk zijn geworden van technologie dat ik soms twijfel wie nou eigenlijk de baas is: de mens of het apparaat. Ik stop voor nu even met schrijven. Voorlopig is het een fabula met een open einde. Mijn vraag is zeker nog niet beantwoord maar ik sluit mijn pc af en ga eens langs bij een goede vriend die ik al een tijdje niet gesproken heb. Voordat ik wegga bel ik hem niet. Ik ga gewoon naar hem toe – zoals ik dat vroeger ook deed als ik buiten wilde spelen met vriendjes – en merk vanzelf wel of hij thuis is. Nu maar hopen dat hij zijn ‘ouderwetse’ deurbel nog niet heeft weggehaald…
