Contrast
Tijdens mijn pokervakantie in Parijs kwamen we na de eerste dag uitgeput terug in ons hotel. We hadden in totaal tweeëndertighonderd euro winst gemaakt, mede door een meevaller van bijna duizend euro. De bonus was een zogenoemde bad-beat bonus en het enige wat ik ervoor moest doen was aan tafel zitten.
In het hotel waren we zo blij al twee kinderen in een snoepwinkel. Alle biljetten werden speels door de lucht gegooid en uiteindelijk uitgespreid over het bed. Twee foto’s en drie slechte grappen over geld later, stapten we ons bed in.
Rond twee uur ‘s middags kwamen we akelig langzaam op gang. Even douchen, kleertjes aan en hup, richting het casino. Aan tafel bestelden we de mixed grill als ontbijt met een ice tea erbij en de nodige euro’s vlogen in het rond. Zo’n twaalf uur later hadden we iets verlies gemaakt en hadden we zin om nog even een pilsje te doen in de nabijgelegen discotheek.
Mijn pokervriendinnetje Alexandra zat nog in een toernooi en ik besloot alvast te gaan. Toen ik het casino uitstapte, stapte ik weer in de werkelijkheid. Niet veel verderop zat een straatmuzikant op z’n gitaar te spelen met een hond ernaast, op een stuk karton. De temperatuur was nog aangenaam, maar echt plezant leek me de situatie niet. Niemand keek om naar de muzikant en elke passant leek druk te zijn met zichzelf. Het was een zaterdagnacht en alleen stappubliek was nog op straat te vinden.
Ik besloot om naast de zwerver / muzikant te gaan zitten. In mijn dure Hugo Boss trui met zo’n vijftienhonderd euro op zak zat ik daar, op mijn kont op straat. Op nog geen vijftig meter afstand stond een witte sportauto van het merk Ferrari. Een witte Ferrari, hoor je dan eigenlijk te schrijven. De auto kost zeker een ton en het was fantastisch om het contrast op deze manier te aanschouwen, te beleven. We raakten in gesprek en de muzikant vertelde mij dat hij uit Polen kwam en al een aantal jaar rondzwierf. Zijn belangrijkste bezit was zijn gitaar en daarna zijn hond. Ik vroeg of hij een liedje van Nirvana wilde spelen en nog geen tien seconden daarna, luisterde ik geruisloos naar Lithium, gevolgd door Plateau. Na een uur stond ik op en voelde me extreem gelukkig. Ik gaf de man tien euro en kocht een kaartje voor de discotheek. Bij de kassa rekende ik vijfentwintig euro af en de zes flesjes Heineken die ik samen met Alexandra op dronk in combinatie met twee mix-drankjes kostte mij nog eens honderdzesentwintig euro.
Die nacht besefte ik dat ik niet rijk hoef te zijn. Die nacht besefte ik ook dat ik niet alleen een gitaar en een hond wil hebben.
