Iedereen mag het weten!
Afgelopen week stuurde ik iemand vanaf mijn werkplek een e-mail. Binnen luttele seconden kreeg ik een antwoord van de persoon in kwestie, een automatische reactie: “Ik ben vanaf 4 juni 2012 niet aan het werk. Ik ben heerlijk aan het genieten van een welverdiende vakantie in Frankrijk. Vanaf 18 juni 2012 ben ik weer bereikbaar voor uw vragen”. Ik vond het heel leuk om te lezen. Sterker nog, ik dacht zelf ook meteen aan vakantie en wilde er eigenlijk wel meer over weten.
Als iemand bij ons op vakantie gaat, dan stellen collega’s daar vaak een paar verplichte vragen over en dan is het snel over. Bij ons op kantoor is de sfeer: “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. De rest van ons moet gewoon werken”. Maar ik wil helemaal niet gewoon doen… Ik werk me een jaar het schompes, doorsta winters in donkere kantoren en zomers in afgesloten, met tl-verlichte ruimtes, om dan een keertje uitgelaten te worden. Ik heb zin om als een puppy rond te springen, door het water, door het gras en lekker te blaffen. Dat is wat ik wil.
Maar wat ik feitelijk doe, is via een ontzettend onpersoonlijk personeelssysteem vakantie aanvragen. Als mij gevraagd wordt waar ik naartoe ga op vakantie, antwoord ik op zachte toon, om mijn collega’s zo min mogelijk jaloers te maken.
Maar dan komt de dag dichterbij; het planningrooster van de komende weken is weer leeg en dan… als niemand kijkt op vrijdagmiddag 18:00, pak ik de knalrode dikke stift en schrijf “VRIJ!” achter mijn naam met heel veel smiley’s. Aju! Ik ben er vandoor, voor vier welverdiende weken vakantie – al zeg ik het zelf – en IEDEREEN mag het weten!
