Anonieme helden
Vrede is idealistisch, misschien wel onmogelijk in deze wereld al zal ik de hoop nooit opgeven. De tegenpool oorlog is helaas realistisch. Iets dat dichter bij mij staat dan me lief is, iets dat mij persoonlijk kan raken. Mijn huisgenoot en één van mijn beste vrienden zit in een oorlogsgebied: Afghanistan.
Een land dat al sinds het jaar 2001 in oorlog is en waar maar geen einde aan lijkt te komen. Het blijft maar onrustig. Je hoort vaak de negatieve berichten in de media over het omkomen van militairen, bomaanslagen en bij het sturen van nieuwe troepen naar de gevaarlijke gebieden in Afghanistan. Toch staan we er niet altijd bij stil… zowel mannen als vrouwen laten hun vaderland voor een bepaalde tijd achter om zich in te zetten in dit land in moeilijke tijden. Voor de sensatie, voor de grote verhalen bij terugkomst of puur uit idealistisch oogpunt. Welke reden iemand ook heeft, het heeft altijd een hoger doel: veiligheid, het land opbouwen, de mensen helpen en vooral het aanpakken van het kwaad en onrecht.
In oorlog komen mensen om en iemand die naar een oorlogsgebied gaat, geeft of riskeert dus zijn leven om andere mensen te helpen. Mensen riskeren hun eigen leven om anderen, in veel gevallen onbekende mensen, te helpen. In de Nederlandse taal hebben wij daar een mooi woord voor: helden. Berichtgevingen over het omkomen van één van ‘onze jongens’ in Afghanistan halen vaak het nieuws waarna de discussie over het terugtrekken van onze troepen weer actief gevoerd wordt… Iemand die het leven gelaten heeft om anderen te helpen is een held. Maar zijn de mensen, die na een periode weer veilig thuis komen, geen helden?!
Gepassioneerd en idealistisch… zo is hij het beste te omschrijven. Ik ben blij als hij over een paar weken weer veilig thuis is. En mocht er ooit een poster van hem verschijnen, hangt deze zeker boven mijn bed.
