Quality time!
Als ik voor de deur sta en aanbel, gaat er nog steeds een raar gevoel door me heen. Zelfs na twee jaar is dat gevoel nog niet verdwenen. Ik weet wat er komt en ik weet dat het gevoel weer wegtrekt, zodra ik samen met mijn zoon richting station loop.
Als de deur open gaat, hoor ik een gil “pappa” en word ik besprongen door die kleine jongen van acht. Ik sluit hem in mijn armen en zie de weekendtas met zijn spullen al in de gang staan. Een snelle blik in de tas en ik weet dat zijn pyjama en zijn knuffels er in zitten. We kunnen gaan.
Mijn ex kwam de eerste paar keer nog naar de deur, maar nu toch zeker al ruim anderhalf jaar niet meer. Normaal contact is niet mogelijk. Ik mag mijn zoon eenmaal in de twee weken een weekend bij me hebben. Afspraak tussen zijn moeder en mij is dat ik hem ophaal en zij komt hem dan zondagavond bij mij ophalen.
Op weg naar het station praat mijn zoon honderduit. Het zijn stoere verhalen over school, zijn vriendjes, zijn sport, een TV programma of de hond van de buren. Het zal wel een soort beschermingsmechanisme zijn, maar over zijn moeder zegt hij geen woord. Ik vraag er ook niet naar. Fout, ik weet het niet, misschien angst van mijn kant. Misschien wil ik niet weten hoe gezellig het is thuis bij zijn moeder. Het weekendje bij mij blijft een surrogaat, iets van een noodzakelijk kwaad.
Als we in de trein zitten, gaat hij klieren. Gillen, stom doen en als ik hem probeer af te leiden met wat drinken of een knuffel, wordt het alleen maar erger. Soms moet ik hem stevig vasthouden om te laten zien wie er de baas is, maar als hij zegt dat ik hem pijn doe, laat ik direct weer los. Ik heb het gevoel dat ik niet meer weet hoe ik met mijn zoon moet omgaan, dat ik hem niet meer begrijp. Wat “quality time” moet zijn, is meer een marteling, een niet te winnen strijd. Op deze momenten mis ik mijn ex enorm en baal ik dat ik nog steeds geen nieuwe relatie heb. Wat zou het heerlijk zijn om nu een maatje te hebben!
Tegenover me zit een ouder echtpaar meewarig naar me te kijken. Waarschijnlijk schatten zij mijn situatie goed in en begrijpen zij de problemen die mijn zoon en ik nu met elkaar hebben en het hele weekend zullen houden. Van zijn kant is het een constant proberen tot hoever hij kan gaan en ik loop op mijn tenen om aardig te blijven. Mijn zoon zit geen tel stil en als hij de oudere man bijna schopt, pakt de man zijn been, kijkt hem indringend aan en zegt dan: “Doe eens wat rustiger jongeman, wees eens wat aardiger voor je vader!” Geschrokken kruipt mijn zoon tegen me aan, nu heeft hij bescherming nodig. De man knikt naar me, terwijl hij me een knipoog van verstandhouding geeft. De komende twintig minuten heb ik geen kind aan mijn zoon.
