Toevluchtsoord
We leven in een maatschappij die steeds harder en onpersoonlijker wordt. Soms zelfs onmenselijk. Even stil blijven staan kan bijna niet. Je moet door blijven gaan, anders raak je achterop. Mensen denken vooral en in de eerste plaats aan zichzelf. Egoïstisch? Niet echt. Je moet tenslotte met jezelf leven. Af en toe aan de ander denken kan echter geen kwaad.
Naast het mee blijven rennen en vooral niet stil blijven staan heb je toch iets nodig. Iets om de lichamelijke en zeker geestelijke accu weer op te laden. Ik heb er diverse. Volgens mij moet ieder mens er minstens één hebben. Afgelopen vrijdag ging ik weer naar één van mijn toevluchtsoorden: Texel. Misschien is de benaming toevluchtsoord iets te zwaar aangezet. Ik weet dat er mensen zijn, vooral in derde wereld landen die bij het woord ‘toevluchtsoord’ niet gelijk aan Texel denken. Maar toch, Texel is voor mij vooral een plek waar ik even mijn menselijke batterij kan opladen. Weg uit de dagelijkse sleur, even wat anders. Kortom een plek of situatie waar je jezelf kunt verliezen.
Maar eerst ben ik nog even naar Theo gegaan. “Wie is Theo?” hoor ik je denken. Voor mij een speciale persoon, voor jullie waarschijnlijk een volstrekt onbekende. Theo is een vrolijke, goedlachse man met een leuke vrouw en twee kinderen. Niets bijzonders denk je. Toch wel. Een paar jaar geleden kreeg Theo te horen dat hij kanker had. Na een jaar vol met medicijnen en chemo was de strijd gestreden. Theo heeft ons verlaten op 46-jarige leeftijd. Wij konden slechts een laatste eer betonen aan Theo en zijn familie.
Theo had volgens mij ook een toevluchtsoord. Het leven zelf. Daar genoot hij met volle teugen van. Hij hoorde tot de positivo´s in deze wereld. Het leven kon hem niet lang genoeg duren. Het mocht dus niet zo zijn. Zijn toevluchtsoord bleek geen veilige te zijn. Tijdens het schrijven van deze fabulas, komt geheel onverwachts op de radio Sting langs met het nummer ‘Fragile’. Sting slaat de spijker op de kop. Het leven is fragiel.
Als mens hebben wij één grote angst: de dood. Al zullen veel mensen het grootmoedig ontkennen, het is toch echt zo. Daarnaast zijn er twee grote onzekerheden: wat doen we hier en wat is er na de dood? Zonder de discussie met mensen aan te gaan denk ik dat Theo na zijn dood gewoon doorgaat. Tenslotte houdt positiviteit niet op als je dood gaat. Je spreekt tenslotte van een positieve geest. Nou, Theo zal zijn plekje dus wel weer vinden. Eén plekje heeft en zal hij altijd hebben: in mijn hart.
Ik wens iedereen een toevluchtsoord, iets waar je naar uit kan kijken en (zo vaak mogelijk) van kunt genieten. Het leven draait niet alleen om werken, status en de dingen doen die mensen van je verwachten. Leef je eigen leven en sta soms eens stil bij Theo en besef je hoe bevoorrecht je bent om dit leven te leven.
Geschreven door Martin uit Maarssenbroek
