Vijf jaar weg?
Vandaag begon mijn dag iets te enthousiast. Ik heb al vijf koppen koffie achter de kiezen en zit nu op zo’n dertig centimeter voor m’n beeldscherm recht vooruit te staren. Naar m’n scherm kijk ik niet, ik ben in gedachten…
Steeds verder dwalen mijn gedachten weg. Ik denk aan de vraag hoe het leven er over honderd jaar uit zou zien. Een vraag die niet te beantwoorden is, maar leuk genoeg is om even bij weg te dromen. Stel je nou eens voor dat je de keuze hebt om deze wereld te verlaten voor bijvoorbeeld vijf jaar. Je krijgt vandaag de kans om er vijf jaar tussenuit te gaan en als je terugkomt wordt jouw leven met vijf jaar verlengd. Terwijl je vijf jaar weg bent van deze wereld maak je niks mee. Alle mensen op aarde leven door en je mist alles met betrekking tot veranderingen. Als je terugkomt is alles anders.
Door jou uitstapje leef je vijf jaar langer. En nu… nu volgt de hamvraag. Zou je ook voor vijftig jaar weggaan? Wellicht dat jij dan meemaakt dat we met onze gedachten apparaten besturen? Of vliegende mensen met een nieuw soort jetpack? Zou je daarvoor kiezen?
Alle mensen die je nu kent zouden zo’n beetje aan het einde van hun Latijn zijn. Misschien zijn ze er zelfs niet meer. Alles zou anders zijn.
Ik weet wel wat ik zou doen. Ik zou het zeker doen. Nog sterker, ik heb het al gedaan. Vijf jaar geleden zat ik hier namelijk ook al. Achter m’n computer, op het werk…
