Duplex

Ik krijg een glimlach van die “kut Marokkaan” die heel beleefd en vriendelijk met een oude blanke dame kletst in de tram. Vervolgens helpt hij haar uitstappen om daarna met verborgen schaamte voor de geleden imagoschade snel achter in de tram gaat zitten. Met zijn voeten op een bank.

Ik krijg een glimlach als de bovenburen (Islamitisch) aanbellen met een pan overgebleven lekkers en vervolgens vragen of ze ons nog ergens mee kunnen verblijden. Ons, hun openlijk lesbische onderburen.

Ik krijg een glimlach als de Poolse glazenwasser, die Poolse liedjes zingt en praat met zijn Poolse collega’s, aan een angstige flatbewoonster vraagt of ze alsjeblieft even haar bovenlichtjes dicht wil doen. Zodat hij haar raam goed kan wassen. In welbespraakt, duidelijk en grammaticaal correct Nederlands.

Ik krijg iedere keer weer een glimlach van doorbroken vooroordelen. Van dingen die een onverwachte wending nemen. Twee kanten hebben. Niet te voorspellen zijn. Dubbelzijdig zijn. Dat is Duplex.

Stuur Duplex een digitale brief

Bekijk alle publicaties van Duplex